BINEWS24

  บางคนมองหาความมั่นคง บางคนต้องการอิสระ บางคนแค่ต้องการใครสักคนที่ไม่ทิ้งกันในวันที่เหนื่อยที่สุด ภาพคู่รักทั้ง 4 คู่นี้ จึงไม่ใช่แค่การเดาว่า “คู่ไหนมีความสุข” แต่คำตอบที่คุณเลือก อาจกำลังสะท้อนตัวตน ความรัก และมุมลึกๆ ในใจที่คุณไม่เคยพูดกับใคร เลือกจากความรู้สึกแรก ห้ามคิดนาน แล้วเลื่อนอ่านได้เลย… หมายเลข 1 – คนที่รักจริง และพร้อมเสียสละเพื่อคนที่รัก ถ้าคุณเลือกคู่หมายเลข 1 แสดงว่าคุณเป็นคนที่ให้คุณค่ากับ “ความมั่นคงทางใจ” มากที่สุด คุณไม่ชอบความสัมพันธ์ที่หวือหวาหรือเล่นเกมกันไปมา สำหรับคุณ ความรักที่แท้จริงคือการจับมือกันเดิน แม้ในวันที่ชีวิตไม่ได้สวยงาม คุณเป็นคนที่ภายนอกอาจดูเข้มแข็ง แต่ลึกๆ อ่อนไหวมาก เวลารักใคร คุณมักทุ่มสุดตัว จนบางครั้งยอมเหนื่อยเองเพื่อให้อีกฝ่ายสบาย ข้อเสียคือ คุณมักเก็บความรู้สึกเก่งเกินไป จนบางครั้งไม่มีใครรู้ว่าคุณกำลังเสียใจ หลายคนที่เลือกข้อนี้ มักเป็นคนที่โตเกินวัย ผ่านเรื่องหนักๆ มาเยอะ และแค่ต้องการ “ใครสักคนที่ไม่หายไป” หมายเลข 2 – คนฉลาด อ่านคนเก่ง แต่ไม่เปิดใจง่าย คุณเป็นคนช่างสังเกตมาก เวลาคุยกับใคร คุณดูออกเร็วว่าเขาจริงใจหรือแค่แสดง คุณจึ...

  ชายคนแรกในโลกที่ตั้งใจ “แช่แข็ง” รอวันถูกฟื้นคืนชีพ 24 ปีต่อมานักวิทยาศาสตร์ตกตะลึงเมื่อเปิดถังไนโตรเจน มีการทดลองชนิดหนึ่งที่หลายคนมองว่า “สุดโต่ง” นั่นคือการนำร่างผู้เสียชีวิตไปเก็บรักษาในอุณหภูมิต่ำสุด เพื่อหวังว่าวันหนึ่งวิทยาศาสตร์จะสามารถฟื้นชีวิตกลับมาได้ เรื่องนี้เริ่มขึ้นเมื่อปี 1967 โดยมีชายผู้กล้าชื่อ เจมส์ ฮีเรียม แบ็ดฟอร์ด เป็นคนริเริ่มทดลอง Cryogenic แรกของโลก Cryogenic (ไครโอเจนิกส์) คือ ศาสตร์และเทคโนโลยีที่เกี่ยวข้องกับอุณหภูมิต่ำมากเป็นพิเศษ โดยเฉพาะอุณหภูมิที่ต่ำกว่า -150°C ลงไป ซึ่งมักใช้ในด้านการเก็บรักษาสิ่งมีชีวิต หรือวัสดุทางวิทยาศาสตร์ที่ต้องการการคงสภาพเป็นเวลานาน ใครคือ เจมส์ ฮีเรียม แบ็ดฟอร์ด? “เจมส์ ฮีเรียม แบ็ดฟอร์ด” (James Hiram Bedford) เป็นศาสตราจารย์ด้านจิตวิทยาที่มหาวิทยาลัยแคลิฟอร์เนีย เขาเสียชีวิตในวันที่ 12 มกราคม 1967 จากโรคมะเร็งไต แต่ก่อนจาก เขาได้วางแผนล่วงหน้าว่าหากตายแล้ว ไม่ต้องการให้ร่างฝังแบบธรรมดา อยากให้มีการ “แช่เย็น” ร่างไว้ เพื่อรอวันที่เทคโนโลยีจะก้าวหน้าเพียงพอในการฟื้นชีวิตกลับมา ทันทีหลังจากเสียชีวิต ร่างของเขาถูกฉีดสารกันกา...

  เมื่อวันที่ 22 พฟษภาคม 2569 นายณัฐพงษ์ เรืองปัญญาวุฒิ หัวหน้าพรรคประชาชน และผู้นำฝ่านค้าน ได้โพสต์ข้อความผ่านบัญชีเฟซบุ๊ก ณัฐพงษ์ เรืองปัญญาวุฒิ – Natthaphong Ruengpanyawut โดยระบุว่า จากรัฐประหาร 22 พฤษภาคม 2557 สู่การเมือง ระบอบสีน้ำเงิน วันนี้ (22 พฤษภาคม 2557) 12 ปี นับจากการรัฐประหาร ยึดอำนาจโดยกองทัพได้สำเร็จเป็นครั้งสุดท้าย ถึงแม้เป็น 12 ปีที่เราไม่ได้เห็นภาพรถถังบนท้องถนน แต่ขบวนการยึดอำนาจไปจากมือประชาชน ยังไม่หยุดลง แต่กำลังเกิดขึ้นทุกวัน มีการดำเนินคดีเพื่อปิดปากประชาชนไม่ต่ำกว่า 200 คดี มีการล้อมปราบประชาชนที่ชุมนุมอย่างสันติอย่างน้อย 74 ครั้ง และมีการยุบพรรคการเมืองสำคัญอย่างน้อย 7 พรรค นี่คือหลักฐานที่บ่งชี้ว่า ขบวนการยึดอำนาจไปจากมือประชาชนในยุคสมัยนี้ ไม่ได้เบาบางลง แต่กำลังหนักหน่วง และแนบเนียนขึ้น แม้ว่าวันนี้ประเทศไทยจะไม่อยู่ภายใต้รัฐบาล คสช. อีกแล้ว แต่สังคมการเมืองไทยยังอยู่ภายใต้ ระบอบสีน้ำเงิน ที่ถือกำเนิดขึ้นจากรัฐธรรมนูญ 60 ซึ่งเป็นมรดกของการรัฐประหาร และระบอบนี้กำลังกัดกินอนาคตของสังคมไทย ภายใต้ ระบอบสีน้ำเงิน พวกเขาจัดวางสถาบันทางการเมืองและระบบกฎหมายข...

  In the quiet corners of a crowded school cafeteria, she sat with her head bowed, praying that the laughter echoing off the walls wasn’t directed at her. With crooked teeth, oversized glasses, and a paralyzing social anxiety that made every interaction feel like a high-stakes performance, she was the easy target for every bully in the hallway. She spent her formative years convinced that her existence was a mistake, hiding behind textbooks and silence as the world whispered that she would never ever be enough. The taunts were relentless, branding her with labels that cut deeper than any physical scar. To her peers, she was the “ugly girl”—the one who didn’t fit the mold, the one destined to remain in the shadows. But what those bullies failed to realize was that the very traits they mocked were the seeds of a resilience they couldn’t possibly comprehend. While they were busy refining their cruelty, she was busy refining her soul. The transformation didn’t happen overnight. It was ...

  The heartbreaking death of Joshua Dunbar has left parents around the world shocked and devastated after what began as a joyful birthday celebration ended in unimaginable tragedy. Joshua had just turned eight years old. His  family celebrated with balloons, decorations, and everything that normally comes with a child’s special day. But only hours later, his parents found him unresponsive in his bedroom beside a large helium-filled number-eight balloon. Despite desperate efforts from paramedics and doctors, Joshua could not be saved. His mother, Carly Dunbar, later described the experience as something she will never emotionally recover from. “It was absolutely traumatic. You can’t erase it from your mind.” At the inquest into Joshua’s death, Coroner Andre Rebello explained that the child died from asphyxia linked to the helium balloon. Although helium itself is not poisonous, breathing it directly can displace oxygen in the lungs and bloodstream extremely quickly. Without oxy...

  It started as a routine evening. My girlfriend returned from a walk with our  dog, her face pale and her hands trembling as she beckoned me toward the entryway. There, clinging to the dog’s golden fur, was something that defied explanation. It was translucent, spiked, and pulsated with a strange, unnatural geometry that looked like a tiny, prehistoric sea creature. My heart hammered against my ribs as I realized that whatever this was, it was attached to our beloved and it was clinging with a tenacity that felt almost predatory. For those agonizing minutes, logic abandoned us. We didn’t see a stray object; we saw a parasite. We saw a medical emergency. We saw the potential for a life-threatening infection that could spread to us or, worse, compromise our dog’s health. My girlfriend, usually the calmest person in the room, refused to even touch the area, her mind racing through every horror story she had ever read about exotic larvae and burrowing pests. We hovered over the d...